Wina z Nowej Zelandii

Wino z Nowej Zelandii

Pierwsze sadzonki winorośli dotarły do Nowej Zelandii już w XIX wieku. Uważa się, że pierwsze winorośle zasadził w roku 1819 anglikański misjonarz, a zasadzona przez niego winnica miała charakter eksperymentalny. Pomimo pojawienia się w następnych latach pierwszych komercyjnych winnic i pomyślnych rezultatów produkcji, winiarstwo nie stało się w kraju dość popularne. Za słabym rozwojem winiarskim Nowej Zelandii stoi także atak filoksery, który zdziesiątkował nasadzenia i sprawił, że przemysł winiarski praktycznie zniknął z wyspy. 

XIX wiek był jednak dla Nowej Zelandii czasem, kiedy na jej ziemiach osiedlali się ludzie różnych narodowości, którzy przywozili ze sobą zarówno nowe odmiany jak i techniki wiarskie. W tamtych czasach nowozelandzkie wina Hiszpana Josepha Solera zdobywały nagrody w konkursach międzynarodowych, a duże znaczenie w branży winiarskiej zyskali także Chorwaci. Niestety nieusystematyzowane do roku 1960 nowozelandzkie prawo pozwalało na rozcieńczanie wina, co nie przemawiało na ich korzyść. 

W latach 70. XX wieku winiarze Nowej Zelandii natchnieni coraz większą popularnością win pobliskiej Australii zaczęli stopniowo poprawiać swoje winiarskie wyniki. Mniej-więcej również w tym czasie zaczęto sadzić coraz więcej winnic zdominowanych odmianą Sauvignon Blanc, która pod koniec XX wieku wyniosła Nową Zelandię do rangi jednego z najciekawszych krajów winiarskich pod względem stylu.

Klimat Nowej Zelandii

Nowa Zelandia jest najbardziej wysuniętym na północ krajem winiarskim świata, a od kontynentu oddziela ją 1900 km oceanu. Klimat zdominowany wpływem zimnego Pacyfiku bardziej przypomina Francję niż blisko położoną Australię. Przeważa tam klimat morski, chłodniejszy na południu i cieplejszy na północy. Pewną niedogodnością dla uprawy winorośli są wysokie opady deszczu i mroźne zimy. Winorośl najlepsze warunki do rozwijania się znajduje w Nowej Zelandii na równinach i dość niskich pagórkach. Gleby są tam żyzne i wilgotne. Zarówno na północy jak i na południu wyspy panuje dobre nasłonecznienie, chłodne noce oraz długi okres wegetacyjny. To pozwala owocom wytworzyć wysoki poziom cukru i zachować znaczną kwasowość. Winiarstwo nowozelandzkie skoncentrowane jest na uprawach organicznych i zrównoważonych oraz na ekologicznej produkcji.

Regiony Nowej Zelandii

Nowa Zelandia dzieli się na Wyspę Południową oraz Wyspę Północną, z czego 2/3 upraw znajduje się na Wyspie Południowej. Do najbardziej popularnych regionów winiarskich należą: Central Otago, Hawke’s Bay, Northland, Nelson i Marlborough

Wyspa Południowa

Wina produkowane na Południowej Wyspie mają wyższą kwasowość i więcej aromatów agrestu i papryki.

Central Otago – jest to najbardziej wysunięty na południe region winiarski Nowej Zelandii. Winnice w tym regionie lokowane są po stronie wschodniej, aby chronić je przed zachodnimi wiatrami i deszczami. Duże różnice dobowe temperatur i żyzne gleby pozwalają na tworzenie w tym miejscu win wysokiej jakości. 

Marlborough – to najsłynniejszy region winiarski Nowej Zelandii. Wina Sauvignon Blanc z tego regionu cieszą się największą międzynarodową sławą i to ich styl próbują odtworzyć winiarze z innych zakątków świata. Do produkcji wybitnych Sauvignon Blanc przyczyniają się długi okres wegetacyjny, osłonięcie przed południowymi wiatrami i dobre nasłonecznienie. 

Nelson – to najsłoneczniejsza część Nowej Zelandii. Większość winnic zasadzonych jest w tym regionie w miejscu wcześniejszych sadów jabłkowych. Najczęściej uprawianymi odmianami w tym miejscu są Chardonnay i Sauvignon Blanc.

Wyspa Północna

Wina Wyspy Północnej charakteryzują się aromatami owoców tropikalnych. 

Hawke’s Bay – to najstarszy i największy region winiarski Nowej Zelandii, znany przede wszystkim z doskonałych win odmiany Syrah i Chardonnay. Panuje tam najsuchszy klimat nowozelandzki, a gleby są bardzo zróżnicowane. 

Northland – to najcieplejszy nowozelandzki region, w której swoje winnice utrzymywali nowozelandzcy pionierzy winiarstwa: Samuel Mardsen i James Busby. Jego potencjał odkryty został jednak dopiero pod koniec XX wieku. 

Szczepy w Nowej Zelandii

Flagową odmianą Nowej Zelandii jest Sauvignon Blanc. Wina tej odmiany produkowane w Nowej Zelandii charakteryzują się niezwykle mocnym aromatem i smakiem owocu marakui (passiflory). 

Kolejną pod względem popularności odmianą jest Chardonnay, z której tworzone są wina o różnych stylach. Najczęściej jednak odznaczają się one aromatami cytrusowymi, owoców tropikalnych, a niekiedy również tostów i słodkich przypraw korzennych. 

Natomiast najpopularniejszą czerwoną odmianą jest Pinot Noir. Nowozelandzki klimat oddaje w winach tego szczepu miękkie taniny, owocowość i „miękkość”. Wina odmiany z Nowej Zelandii zaliczane są do światowej klasy Pinot Noir wraz z winami z Kalifornii i Burgundii. 

Poza Pinot Noir do czerwonych winogron uprawianych w Nowej Zelandii zalicza się także Merlot oraz Cabernet Sauvignon. W najcieplejszych winnicach można znaleźć także uprawy Syrah, którego wina przypominają raczej te z Dolnego Rodanu we Francji niż z o wiele bliższej Australii. 

Coraz większą popularność zyskują również odmiany Pinot Gris, Riesling, Gewurztraminer, Viognier i Semillon.

Wina nowozelandzkie

W Nowej Zelandii tworzone są zarówno wina spokojne jak i musujące, do których produkcji wykorzystywana jest metoda szampańska. Najpopularniejszą metodą produkcji wśród nowozelandzkich winiarzy jest zimna fermentacja w kadziach ze stali nierdzewnej, ale niektórzy z nich korzystają także z dębowych beczek. 

Wina powszechnie zamykane są w butelkach z metalowymi zakrętkami. Ogromna odległość jaka dzieli je od producentów naturalnych korków a także dystans, jaki nowozelandzkie wina muszą pokonać, by znaleźć się na europejskich stołach wymusza stosowanie nowoczesnych rozwiązań. Nie oznacza to jednak, że nowozelandzkie wina są gorszej jakości, ponieważ dorównują one najlepszym światowym winom zamykanym korkami.